Mijn vader was een wetenschapper die onderzoek deed naar bacteriën die leven in omstandigheden waarin anderen niet kunnen overleven (Zulke bacteriën heten extremofielen). Voor zijn werk reisde hij de hele wereld over naar zulke onherbergzame plekken: zuidpool, vulkanen, geisers, teerputten, dode zee, zoutvlaktes enzo. Tot zijn verbazing vond hij op die plekken steeds weer wijwaterbakjes. De missionarissen van vroeger reisden kennelijk ook graag naar zulke plekken.
Mijn vader was helemaal niet religieus, maar het gaf hem wel een gevoel van thuis, herkenning van zijn jeugd. Hij ging de wijwaterbakjes verzamelen als souvenirs van zijn reizen. Toen hij overleed heb ik zijn collectie gekregen.
Ik beschouw mijn vaders wijwaterbakjes altijd als symbool dat de mens in de meest bizarre omstandigheden kan overleven.
Ik mijn vak zie ik ook dat mensen bij ziekte en dood steun ervaren van symbolen uit hun jeugd, cultuur en/of geloof.

Onze wachtkamer is dan ook een eerbetoon aan mijn vader en mijn patiënten, hun levenskracht in barre omstandigheden. En het is ook bedoeld om geluk en hoop te geven wanneer je daar behoefte aan hebt.

En wist je dat je een wens mag doen als je een paardenbloem pluis wegblaast?